Frank Buchman - Oxford Group i Moral Re-Armament

Frank Buchman - Oxford Group i Moral Re-Armament (MRA)

Franklin Nathaniel Daniel Buchman - urodzony 4 czerwca 1878 – zmarły 7 sierpnia 1961, znany przede wszystkim jako Frank Buchman, amerykański protestant i luteraninem, który w 1921 roku założył First Century Christian Fellowship czyli Stowarzyszenie Chrześcijan Pierwszego Wieku, przemianowane w 1928 roku na Oxford Group. Pod jego przywództwem w 1938 roku duchowa organizacja przekształciła się w Moral Re-Armament, a w 2001 roku stała się Initiatives of Change. Jako przywódca ruchu społecznego i duchowego na rzecz pierwszego chrześcijaństwa, Moral Re-Armament została odznaczony przez rządy Francji i Niemiec za wkład w pojednanie francusko-niemieckie po zakończeniu II wojny światowej. 

Frank Buchman - 1878-1961

Moral Re-Armament (MRA), Moralne Przezbrojenie, to międzynarodowy ruch moralno-duchowy, który w 1938 roku rozwinął się z Oxford Group amerykańskiego pastora Franka Buchmana. Pastor i ewangelista Frank Buchman kierował MRA przez 23 lata, aż do swojej śmierci w 1961 roku. W 2001 roku ruch zmienił nazwę na Initiatives of Change (Inicjatywa Zmiany).

Franklin N.D. Buchman urodził się 4 czerwca 1878 roku w Pennsburgu w Pensylwanii w USA, jako syn Sary (z domu Greenwalt) i Franklina Buchmana, rolnika, wówczas hotelarza, restauratora, a ostatecznie hurtownika napojów. Jego matka była pobożną luteranką. W wieku szesnastu lat, około 1894 roku, przeprowadził się z rodzicami do Allentown, aby rozpocząć naukę w szkole średniej, a następnie uczęszczał do Muhlenberg College, którą ukończył. Następnie przeniósł się do Filadelfii, aby wstąpić do Seminarium Luterańskiego Mount Airy i został wyświęcony na pastora luterańskiego w czerwcu 1902 roku. Były to czasy w których sławni mistrzowie duchowi ze Wschodu przybywali do USA, w tym sławetny Swami Vivekananda, a także rozpoczeło się intensywne głoszenie nauk Mistrzów Dalekiego Wschodu z Himalajów, Pamiru, Kszamiru, Nepalu i Tybetu, swoisty okres duchowego otwarcia i przebudzenia, także dla początkowego, pierwszego chrzescijaństwa w jego jak najprawdziwszej i jak najczystszej postaci.

Jako pastor, Frank Buchman miał nadzieję na powołanie do ważnego kościoła miejskiego, ale ostatecznie przyjął powołanie do Overbrook, rozwijającej się dzielnicy Filadelfii, w której nie było jeszcze kościoła luterańskiego. W dniu święceń nie otrzymywał jeszcze wynagrodzenia, zorganizował wynajem starego lokalu sklepowego na miejsce nabożeństw, zamieszkał na piętrze i otworzył kościół Dobrego Pasterza. Po roku, w którym całkowicie poświęcił się pracy pastora, był tak wyczerpany, że lekarz zalecił mu długi urlop i popłynął do Europy, gdzie odwiedził Włochy, Szwajcarię i Niemcy. Po powrocie postanowił założyć w Overbrook dom dla potrzebującej młodzieży, na wzór kolonii szpitali i warsztatów dla chorych psychicznie Friedricha von Bodelschwingha w Bielefeld oraz Toynbee Hall kanonika Barnetta. Jednak doszło do konfliktu z zarządem nowego hospicjum dla młodych mężczyzn im. Lutra. Według wspomnień Franka Buchmana, spór wynikał z niechęci zarządu do zapewnienia hospicjum odpowiedniego finansowania. Jednak Komisja Finansowa Ministerstwa Pensylwanii, która nadzorowała budżet, nie miała funduszy na pokrycie trwającego deficytu i chciała, aby hospicjum było samowystarczalne. Frank Buchman zrezygnował z powodu braku wsparcia dla inicjatyw społecznych.

Wyczerpany i przygnębiony Frank Buchman posłuchał rady lekarza i wybrał się na długi urlop za granicę. Wciąż roztrzęsiony po rezygnacji z hospicjum dla umierających, Frank Buchman wziął udział w Konwencji w Keswick w Anglii w 1908 roku, mając nadzieję na spotkanie ze słynnym, kwakiersko-baptystycznym ewangelistą F.B. Meyerem (1847–1929), który, jak wierzył, mógłby mu pomóc. Niesttey, pastora ewangelisty Meyera tam nie było, ale w małej, na wpół pustej kaplicy słuchał kazania Jessiego Penn-Lewisa o Krzyżu Chrystusa, co doprowadziło go do głębokiego religijnego przeżycia i zjawisk mistycznych. Dobry kapłan pobudza wiernych o dobrym duchowo usposobieniu do przeżyć mistycznych, i w tym wypadku spełnił swoje powołanie kapłańskie.

"Pomyślałem o tych sześciu mężczyznach w Filadelfii, którzy, jak czułem, mnie skrzywdzili. Prawdopodobnie tak, ale tak bardzo wplątałem się w tę sprawę, że byłem siódmym z kolei. ... Zacząłem postrzegać siebie takim, jakim widział mnie Bóg, co było zupełnie innym obrazem niż ten, który sam miałem. Nie wiem, jak to wytłumaczyć, mogę tylko powiedzieć, że siedziałem tam i zdałem sobie sprawę, jak mój grzech (papah), moja pycha (mada), mój egoizm (asmita w naukach jogi i tantry) i zła wola oddzieliły mnie od Boga w Chrystusie. ... Byłem centrum mojego życia. To wielkie „ja” musiało zostać wykreślone. Widziałem, jak moje urazy do tych ludzi piętrzą się niczym nagrobki w moim sercu. Prosiłem Boga, aby mnie zmienił, a On powiedział mi, abym naprawił z nimi relacje. Wywołało to we mnie żywe uczucie, jakby nagle wlał się we mnie silny strumień życia, a potem oszołomienie, poczucie wielkiego duchowego wstrząsu."

Pastor Frank Buchman napisał listy z przeprosinami do sześciu członków zarządu, prosząc o wybaczenie za chowanie złej woli. Frank Buchman uważał to za doświadczenie fundamentalne i w późniejszych latach często wspominał o nim swoim zwolennikom i sympatykom pierwszego chrześcijaństwa, można powiedzieć, że duchowego i mistycznego chrześcijaństwa apostolskiego.

YMCA - W latach 1909–1915 pastor Frank Buchman był sekretarzem YMCA w Penn State College. Pomimo szybkiego, ponad dwukrotnego wzrostu liczby członków YMCA do 75% ogółu studentów, był niezadowolony i zastanawiał się, jak głębokie były zmiany. Na przykład spożycie alkoholu na uczelni nie uległo zmianie, pomimo uczęszczania studentów na zajęcia YMCA. W tym czasie zaczął praktykować codzienną „ciszę”, a cisza to podstawa medytacji i kontemplacji, podstawa łączności z Bogiem. Frank Buchman w końcu spotkał Fredericka Brothertona Meyera, który podczas wizyty w uczelni zapytał Franka Buchmana: „Czy pozwalasz Duchowi Świętemu prowadzić cię we wszystkim, co robisz?”. Pastor Frank Buchman odpowiedział, że rzeczywiście modli się i czyta Biblię rano. „Ale” – upierał się F.B. Meyer – „czy naprawdę dajesz Bogu wystarczająco dużo nieprzerwanego czasu, aby powiedział ci, co masz robić?”

Kolejnym decydującym wpływem wydaje się być profesor teologii Uniwersytetu Yale, Henry Burt Wright (1877–1923), i jego książka z 1909 roku „Wola Boża i dzieło życia człowieka”, na którą wpływ mieli między innymi Frederick Brotherton Meyer i Henry Drummond.

Oddanie Franka Buchmana „osobistej ewangelizacji” i jego umiejętność przeformułowywania chrześcijańskiego przesłania w kategoriach współczesnych spotkały się z uznaniem innych liderów duszpasterstwa akademickiego. Maxwell Chaplin, sekretarz YMCA na Uniwersytecie Princeton, napisał po udziale w jednej z corocznych kampanii Franka Buchmana „Tydzień Y[MCA]”: „W ciągu pięciu lat stały sekretarz [YMCA] na Penn State całkowicie zmienił ton tej niegdyś surowej uczelni”. W tej samej kampanii wziął udział Lloyd Douglas, autor książki „The Robe”. „To było” – napisał później – „najbardziej niezwykłe wydarzenie tego rodzaju, jakiego kiedykolwiek byłem świadkiem. ... Jeden po drugim, wybitni członkowie bractw studenckich ... stawali przed swoimi współbraćmi i wyznawali, że wiedli biedne, niskie życie i odtąd zamierzają żyć dobrze”.

W 1915 roku, praca w YMCA zaprowadziła Franka Buchmana do Indii, gdzie spotkał ewangelistę Sherwooda Eddy'ego. Tam spotkał się na krótko z samym Mahatmą Gandhim (pierwsze z wielu spotkań) i zaprzyjaźnił się z Rabindranathem Tagore i Amy Carmichael, założycielką Dohnavur Fellowship. Pomimo przemówień do publiczności liczącej nawet 60 tysięcy osób, Frank Buchman krytycznie odnosił się do podejścia na dużą skalę, opisując je jako „polowanie na króliki z orkiestrą dętą”. Od lutego do sierpnia 1916 roku Frank Buchman pracował z misją YMCA w Chinach, powracając w końcu do Pensylwanii z powodu pogłębiającej się choroby ojca.

Seminarium Teologiczne w Hartford i misjonarz w Chinach

Pastor Frank Buchman następnie objął stanowisko na pół etatu w Seminarium Teologicznym w Hartford w stanie Connecticut, gdzie zaczął gromadzić grupę mężczyzn, którzy mieli pomóc w nawracaniu kontynentalnych Chin na chrześcijaństwo. Poproszono go o poprowadzenie konferencji misyjnych w Guling i Beidaihe, co uznał za okazję do szkolenia rdzennych chińskich przywódców w czasach, gdy wielu misjonarzy wyznawało postawę wyższości białych nad żółtymi. Dzięki przyjaźni z Xu Qianem (wiceministrem sprawiedliwości, a później pełniącym obowiązki premiera) poznał Sun Yat-sena. Jednak jego krytyka w stosunku do innych misjonarzy w Chinach, sugerująca, że ​​grzech, w tym homoseksualizm, uniemożliwia niektórym z nich skuteczne działanie oraz łączność z Chrystusem, doprowadziła do konfliktu. Biskup Logan Roots, zasypany skargami, poprosił Franka Buchmana o opuszczenie kontynentalnych Chin w 1918 roku.

Wciąż mieszkając w Hartford, pastor Frank Buchman spędzał dużo czasu na podróżach i tworzeniu grup studentów prawdziwie  chrześcijańskich na Uniwersytecie Princeton, Uniwersytecie Yale i Uniwersytecie Oksfordzkim. Sam Shoemaker, absolwent Uniwersytetu Princeton i były sekretarz Towarzystwa Filadelfijskiego, który poznał pastora Franka Buchmana w Chinach, stał się jednym z jego czołowych amerykańskich uczniów. W 1922 roku, po długim okresie współpracy ze studentami Uniwersytetu Cambridge, Frank Buchman zrezygnował ze stanowiska w Hartford i od tego czasu utrzymywał się z darowizn od mecenasów, takich jak Margaret (z domu Thorne) Tjader. Wkrótce potem założył First Century Christian Fellowship czyli słynne Stowarzyszenie Chrześcijan Pierwszego Wieku, rodzaj Wspólnoty Pierwszego Chrześcijaństwa z Pierwszego Wieku jego istnienia.

Kontakty z rumuńską rodziną królewską

W czerwcu 1924 roku, wkrótce po przybyciu do Europy na pokładzie statku SS Paris, pastor Frank Buchman przyjął zaproszenie na spotkanie z królem Grecji Jerzym II i jego rodziną we Włoszech. Matka króla, Zofia Pruska, poprosiła pastora Franka Buchmana o odwiedzenie w Bukareszcie jej córki Heleny, żony następcy tronu Rumunii Karola II, przyszłego Karola II. Matka Karola, królowa Maria Rumuńska, zaprosiła Franka Buchmana do odwiedzenia jej i jej męża, króla Ferdynanda, w zamku Peles, gdzie towarzyszył im bliski współpracownik pastora Buchmana, Loudon Hamilton. Kiedy Hamilton został zapytany przez królową Marię i jej synową, księżniczkę Helenę, czy przyjmie posadę nauczyciela młodego syna Heleny, Michała, przyszłego króla Michała, ani Hamilton, ani Buchman nie uznali, że powinien się na to zgodzić.

Na początku 1926 roku Maria i Ferdynand byli zrozpaczeni wydarzeniami dotyczącymi ich najstarszego syna, następcy tronu Karola, którego życie osobiste zmusiło go rok wcześniej do zrzeczenia się praw do tronu, gdyż jego imię zostało usunięte z rumuńskiego rodu królewskiego przez króla Ferdynanda. W marcu 1926 roku amerykańscy przyjaciele królowej Marii mieszkający w Turcji zasugerowali, aby pastor Frank Buchman spędził z nią czas w Pałacu Cotroceni, oferując swoje usługi jako duchowy przewodnik i powiernik, „rozsiewając nad nami wszystkimi swoją życzliwą, jednoczącą atmosferę”.

Pod koniec roku 1926, gdy pastor Frank Buchman przygotowywał się do powrotu do Stanów Zjednoczonych Ameryki, otrzymał telegram od Marii z propozycją wspólnej podróży do Nowego Jorku jednym statkiem i 12 października 1926 wypłynęli z Francji na pokładzie Lewiatana. Królowej Marii towarzyszyły najmłodsze dzieci, książę Mikołaj i księżniczka Ileana. Podczas wspólnej podróży królowa Maria wyraziła chęć publicznego okazania swego długu wdzięczności wobec Franka Buchmana, a Nicholas zasugerował zorganizowanie w tym celu przyjęcia w domu. Zorganizowano przyjęcie w nowojorskiej rezydencji przeznaczonej na pobyt Franka Buchmana, a on wysłał telegram o treści: „Królowa akceptuje dwudziestą czwartą towarzyszkę Ileany Nicholas”.

Do 24 października 1926 Frank Buchman zmagał się z wyzwaniami związanymi z pracą, podsycanymi artykułami w czasopismach i doniesieniami prasowymi. Królowa Maria i jej rodzina również borykali się z wyzwaniami, na które naciskał ich oficjalny gospodarz, William Nelson Cromwell, by zignorowali Franka Buchmana, którego uważali za cennego przyjaciela. Pomimo narastającej krytyki, przyjęcie odbyło się zgodnie z planem i chociaż książę Nicholas był obecny, jego matka, królowa Maria, nie. Według „New York Herald Tribune”, Frank Buchman zadzwonił do królowej Marii, umawiając krótką audiencję dla gości w jej hotelu i wręczając każdemu z nich pustą kartkę z napisem: „Ambassador Hotel na spotkanie z królową Marią”.

Miesiąc później królowa Maria wróciła do Rumunii, aby spotkać się z królem Ferdynandem, który cierpiał na śmiertelną chorobę. Korespondencja z Frankiem Buchmanem trwała krótko, a jej ostatni list do niego datowany był na 15 kwietnia 1927 roku i adresowany do „wujka Franka”. W odpowiedzi pastor Frank Buchman stwierdził: „Jaka jest nadzieja dla rodziny królewskiej lub kogokolwiek innego poza odrodzeniem?… Czy ten „cichy, delikatny głos” może być decydującym czynnikiem w sytuacjach politycznych, z jakimi spotykacie się w tych kryzysowych czasach?… Pozwólcie mi powiedzieć z najgłębszym przekonaniem, że to jedyna rzecz, która… Z najrzadszym poczuciem wspólnoty z wami… Waszym oddanym przyjacielem”.

Oxford Group - chrześcijańskie przyjęcia domowe

Pastor Frank Buchman opracował strategię organizowania „przyjęć domowych” w różnych miejscach, podczas których liczył na chrześcijańskie zaangażowanie w jego Wspólnotę Chrześcijan Pierwszego Wieku. W Oksfordzie w Anglii mężczyźni wyszkoleni przez Franka Buchmana zaczęli regularnie organizować spotkania w porze lunchu, studiując prace J. Thorntona-Duesbery'ego, ówczesnego kapelana Corpus Christi College w Oksfordzie. Do 1928 roku liczba uczestników wzrosła tak bardzo, że spotkania przeniosły się do sali balowej hotelu Randolph, a następnie zaproszono ich do biblioteki kościoła Uniwersytetu Oksfordzkiego, St Mary's. W odpowiedzi na krytykę Toma Driberga w jego pierwszym artykule w „Daily Express”, że ta „dziwna nowa sekta” polegała na trzymaniu się za ręce w kręgu i publicznym wyznawaniu grzechów (zmyślenie, według osób, które tam były), „Daily Express” opublikował oświadczenie kanonika L.W. Grensted, kapelana i członka University College oraz wykładowca psychologii, składając „świadectwo nie tylko o [ich] ogólnym zdrowiu psychicznym… ale także o [ich] rzeczywistej skuteczności. Mężczyźni, których znałem… nie tylko odnaleźli silniejszą wiarę i nowe szczęście, ale także poczynili wyraźne postępy w jakości swoich studiów, a także w sporcie”.

Latem 1928 roku sześciu z tych oksfordzkich mężczyzn wyjechało na wakacje do Republiki Południowej Afryki, skąd pochodzili. Tam prasa, nie wiedząc, jak opisać ten nowy ruch religijny, ukuła termin „Grupa Oksfordzka”. W latach 1931–1935 około 150 studentów z Oksfordu uczestniczyło w spotkaniach Grupy Oksfordzkiej w każdej porze lunchu (pora obiadowa w USA). Paul Hodder-Williams z wydawnictwa Hodder and Stoughton zadbał o regularny felieton o grupie w czasopiśmie wydawnictwa, „British Weekly”. W 1932 roku Hodder opublikował również książkę o grupie: „For Sinners Only” autorstwa A.J. Russella, redaktora naczelnego „Sunday Express”, która doczekała się 17 wydań w ciągu dwóch lat i doczekała się licznych tłumaczeń. Podczas wakacji uniwersyteckich grupy z Oksfordu brały udział w kampaniach we wschodnim Londynie i innych obszarach przemysłowych. W międzyczasie liczba uczestników modlitewnych „domówek” z czytaniem Pisma Świętego wzrosła do kilku tysięcy.

Pastor Frank Buchman dużo podróżował po Europie w latach 30-tych XX wieku. Wraz z dojściem do władzy nazistów w Austrii i Niemczech, skupił się na Niemczech, organizując domówki i spotykając się z przywódcami kościelnymi, luterańskimi. W 1932 i ponownie w 1933 roku bezskutecznie starał się spotkać z niejakim Adolfem Hitlerem, którego miał nadzieję nawrócić. Do 1934 roku działania Grupy Oksfordzkiej w Niemczech były szpiegowane, a prominentni członkowie przesłuchiwani, co utrudniało skuteczną działalność pod rządami nazistowskiego Adolfa Hitlera. W odpowiedzi Pastor Frank Buchman skupił się na Skandynawii, wierząc, że demonstracja chrześcijańskiej rewolucji w tym kraju będzie miała ogromny wpływ na Niemcy.

Przyjmując zaproszenie od Carla Hambro, poprowadził zespół do Norwegii w 1934 roku. Dziennik „Tidens Tegn” z Oslo skomentował to w swoim świątecznym wydaniu: „Garstka cudzoziemców, którzy nie znali naszego języka ani nie rozumieli naszych zwyczajów i obyczajów, przybyła do kraju. Kilka dni później cały kraj mówił o Bogu, a dwa miesiące po przybyciu trzydziestu cudzoziemców mentalność całego kraju uległa zdecydowanej zmianie”. W 1935 roku biskup Berggrav z Tromsø powiedział, że „to, co dzieje się teraz w Norwegii, jest największym ruchem duchowym od czasów reformacji”. Zażegnano poważne podziały między konserwatywnymi i liberalnymi frakcjami w Kościele, w kościele luteerańskim, torując drogę do skuteczniejszego sprzeciwu Kościoła wobec rządów nazistowskich w czasie wojny. Kampania w Danii rok później miała podobny wpływ. Przemawiając do Światowej Rady Kościołów w Evanston w stanie Illinois w 1954 roku, biskup Kopenhagi, Fuglsang-Damgaard, doniósł: „Wizyta Franka Buchmana w Danii w 1935 roku była historycznym wydarzeniem w historii Kościoła duńskiego. Zostanie zapisana złotymi literami w historii Kościoła i narodu”.

Pastor Frank Buchman uczestniczył w wiecu norymberskim w 1935 roku. W 1936 roku Centralny Urząd Bezpieczeństwa Gestapo rozesłał dokument ostrzegający, że Grupa Oksfordzka jest „nowym i niebezpiecznym przeciwnikiem narodowego socjalizmu”. W 1939 roku ukazał się 126-stronicowy raport, w którym twierdzono, że Grupa Oksfordzka jest „napędzaczem anglo-amerykańskiej dyplomacji” i że „Grupa jako całość stanowi atak na nacjonalizm państwowy. ... Głosi rewolucję przeciwko państwu narodowemu i najwyraźniej stała się jego chrześcijańskim przeciwnikiem”. Autorytarne rządy planujących ludobójstwo nazistów reżimu hitlerowskiego w Austrii i Niemczech stała się wrogo usposobiona do duchowych wartości pierwszego chrześcijaństwa znanych z Ewangelii i Dziejów Apostolskich.

Moral Re-Armament - Moralne Przezbrojenie czy Ponowne Uzbrojenie

W 1938 roku, gdy narody zbroiły się na potrzeby złowieszczej II wojny światowej, szwedzki socjalista i członek Grupy Oksfordzkiej, Harry Blomberg, napisał o potrzebie moralnego dozbrojenia. Pastorowi Frankowi Buchmanowi spodobał się ten termin i zainicjował kampanię na rzecz Moralnego i Duchowego Dozbrojenia we wschodnim Londynie. Moralne Dozbrojenie (MRA) było czymś więcej niż tylko nową nazwą dla Grupy Oksfordzkiej, a jednocześnie sygnałem nowego zaangażowania pastora Franka Buchmana w zmianę złych losów narodów. W przemówieniu do tysięcy ludzi na szwedzkiej wyspie Visby powiedział: „Nie interesuje mnie to i nie uważam za stosowne, żebyśmy mieli zacząć tylko po to, by rozpocząć kolejne odrodzenie. Każdy myślący mąż stanu, z którym rozmawiasz, powie ci, że każdy kraj potrzebuje moralnego i duchowego przebudzenia”. Odnosząc się do hiszpańskiej wojny domowej, kontynuował: „Odnajduję tu ten sam rodzaj łatwopalnej materii, która umożliwiła powstanie Hiszpanii. Jeśli my i inni nie dostrzeżemy szerszej wizji duchowej rewolucji, ta druga może być możliwa”. W tym momencie niektórzy aktywni członkowie Grupy Oksfordzkiej zaprzestali współpracy z Frankiem Buchmanem, czując się nieswojo z tym, co postrzegali jako nowy kierunek „polityczny”. Moralne Przezbrojenie to jednak powrót do prawdziwych wartości chrześcijaństwa, które z natury było pokojowo nastawione i nie szukało żadnej hitlerowskiej wojny ani ludobójstwa.

Praca wojenna. Podczas II wojny światowej wysiłki MRA zostały docenione przez prezydenta USA Franklina D. Roosevelta jako wkład w morale narodów i ludzkości. W tym czasie MRA rozpoczęło intensywne wykorzystywanie recenzji teatralnych i sztuk teatralnych do przekazywania swojego przesłania. Sztuka „You Can Defend America”, oparta na broszurze MRA o tym samym tytule, która wzywała do „solidnych domów – pracy zespołowej w przemyśle – zjednoczonego narodu”, odbyła tournée po 21 stanach i była wystawiana przed ponad ćwierć milionami widzów. W Wielkiej Brytanii powieściopisarka Daphne du Maurier napisała bestseller zatytułowany „Come Wind, Come Weather” (Nadchodzi wiatr, nadchodzi pogoda) dedykowany pastorowi Buchmanowi, opowiadając historie o tym, jak zwykli ludzie dotknięci działalnością MRA stawiali czoła warunkom wojennym.

Pastor Frank Buchman i jego zespół przebywali w San Francisco w czasie pierwszej konferencji Narodów Zjednoczonych w 1945 roku. Spór o „Rozdział Powierniczy” w proponowanej Karcie Narodów Zjednoczonych został zażegnany dzięki zmianie nazwiska generała Romulo, przypisywanej MRA.

Ośrodki. W latach 1942–1971 MRA miała bazę na wyspie Mackinac w stanie Michigan w USA. W 1946 roku szwajcarscy zwolennicy kupili opuszczony hotel Caux Palace w wiosce Caux nad Jeziorem Genewskim, aby wykorzystać go jako centrum konferencyjne dla pierwotnego chrześcijaństwa chrystusowego. W latach 1946–1999 londyńską bazą MRA był Teatr Westminsterski, kontynuując tradycję wykorzystywania sztuk teatralnych i recenzji do promowania swojego przesłania.

Pojednanie powojenne. Po II wojnie światowej MRA odegrała znaczącą rolę w umożliwieniu pojednania między Francją a Niemcami, organizując konferencje w Caux oraz działając w przemyśle węglowym i stalowym obu krajów. Kanclerz Niemiec Konrad Adenauer regularnie gościł na konferencjach MRA w Caux, a pastor Frank Buchman ułatwiał spotkania Roberta Schumana, francuskiego ministra spraw zagranicznych, z Adenauerem. Frank Buchman został odznaczony przez rząd francuski Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej, a także niemieckim Wielkim Krzyżem Orderu Zasługi za tę działalność. Kontakty pastora Franka Buchmana z ocalałymi Niemcami, antyhitlerowskimi, wynikające z jego przedwojennej pracy w Niemczech, były ważnym czynnikiem ułatwiającym to pojednanie.

MRA umożliwiła wyjazdy jednych z pierwszych dużych delegacji japońskich za granicę po wojnie. W 1950 roku 76-osobowa delegacja, w skład której wchodzili parlamentarzyści wszystkich głównych partii, siedmiu gubernatorów prefektur, burmistrzowie Hiroszimy i Nagasaki oraz liderzy przemysłu, finansów i związków zawodowych, udała się do ośrodka MRA w Caux, a stamtąd do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, gdzie ich główny przedstawiciel, Chorijuo Kurijama, przemawiał w Senacie Stanów Zjednoczonych, przepraszając „za wielki błąd Japonii”, która stała się nazistowska jak hitlerowskie Niemcy. W 1957 roku japoński premier Kishi złożył historyczne przeprosiny w dziewięciu krajach sąsiadujących z Japonią w Azji Południowo-Wschodniej, znacząco poprawiając relacje społeczne pomiędzy narodami. Po powrocie do Tokio powiedział mediom: „Jestem pod wrażeniem skuteczności programu Moral Re-Armament w budowaniu jedności między podzielonymi narodami. Sam doświadczyłem mocy szczerych przeprosin w gojeniu ran przeszłości”.

Dekolonizacja. MRA odegrała ważną rolę w pokojowej dekolonizacji Maroka i Tunezji. W 1956 roku król Maroka Mohammed V napisał do Franka Buchmana: „Dziękuję za wszystko, co zrobiłeś dla Maroka, Marokańczyków i dla mnie w ciągu tych ostatnich, trudnych lat. Moralne Zbrojenie musi stać się dla nas, muzułmanów, równie wielką zachętą, jak dla was, chrześcijan, i dla wszystkich narodów”. W grudniu tego samego 1956 roku prezydent Tunezji Habib Burguiba oświadczył: „Świat musi się dowiedzieć, co Moralne Zbrojenie zrobiło dla naszego kraju”. Jednak próby zapewnienia podobnej mediacji w Algierii zakończyły się niepowodzeniem. W 1955 roku pastor Frank Buchman zasugerował grupie afrykańskich przywódców z kilku krajów, spotykających się w Caux, aby wykorzystali wiedzę o MRA w sztuce teatralnej. Sztuka „Wolność” została napisana w ciągu 48 godzin i wystawiona po raz pierwszy w Teatrze Westminsterskim tydzień później, a następnie odbyła tournée po świecie i została zekranizowana jako pełnometrażowy, kolorowy film. W Kenii film pokazano uwięzionemu Jomo Kenyatcie, który poprosił o dubbing w języku suahili. Film pokazano milionowi Kenijczyków w miesiącach poprzedzających pierwsze wybory. Wiosną 1961 roku „The Reporter of Nairobi” napisał: „MRA zrobiła wiele, aby ustabilizować naszą ostatnią kampanię wyborczą”.

Psychologia i duchowość

„Przekształcanie świata”, tytuł zbioru przemówień pastora Franka Buchmana, był centralnym punktem jego wizji.

"Grupa Oksfordzka to chrześcijańska rewolucja na rzecz przekształcenia świata. Podstawowymi problemami dzisiejszego świata są nieuczciwość, egoizm i strach – u ludzi, a w konsekwencji u narodów. To zwielokrotnione zło prowadzi do rozwodów, przestępczości, bezrobocia, nawracających kryzysów i wojen. Jak możemy mieć nadzieję na pokój w obrębie narodu lub między narodami, skoro w niezliczonych domach toczą się konflikty? Odnowa duchowa musi poprzedzać odnowę gospodarczą. Rozwiązania polityczne lub społeczne, które nie rozwiązują tych podstawowych problemów, są niewystarczające."

Aby „przekształcić świat”, ludzie musieli się zmienić:

"Każdy chce, aby inni się zmienili. Każdy naród chce, aby inni się zmienili. Ale wszyscy czekają, aż inni zaczną działać. Grupa Oksfordzka jest przekonana, że ​​jeśli chcesz znaleźć odpowiedź dla dzisiejszego świata, najlepiej zacząć od siebie. To pierwsza i podstawowa potrzeba."

Rozpoczynając kampanię „Moral Re-Armament” w ratuszu East Ham w 1938 roku, Frank Buchman powiedział:

"Potrzebujemy siły wystarczająco silnej, by zmienić ludzką naturę i budować mosty między ludźmi, między frakcjami. Zaczyna się to od tego, że każdy przyznaje się do własnych błędów, zamiast skupiać się na wadach innych. Tylko Bóg może zmienić ludzką naturę. Sekret tkwi w tej wielkiej, zapomnianej prawdzie: kiedy człowiek słucha, Bóg mówi; kiedy człowiek jest posłuszny, Bóg działa; kiedy ludzie się zmieniają, zmieniają się narody."

Opierając się na swoich doświadczeniach na Penn State i w Chinach, pastor Frank Buchman opowiadał się za osobistą pracą z jednostkami, która sięgałaby wystarczająco głęboko, by dotrzeć do ich pierwotnych motywów i pragnień. Zapytany na statku do Chin, jak pomaga jednostkom, Frank Buchman odpowiedział „pięcioma C”: Zaufanie, Wyznanie (Konfesja), Przekonanie, Nawrócenie i Wytrwałość albo Ciągłość (po angielsku: Confidence, Confession, Conviction, Conversion, and Continuance).

Nic nie dałoby się zrobić, gdyby druga osoba nie miała do ciebie „Zaufania” i nie wiedziała, że ​​potrafisz dochować tajemnic. „Spowiedź” oznaczała szczere wyznanie prawdziwego stanu rzeczy kryjącego się za publiczną personą. Prowadziło to do „Przekonania” o grzechu, pragnienia zmiany, co z kolei prowadziło do „Nawrócenia”, decyzji o woli życia według Boga. Uważał, że najbardziej zaniedbywanym „C” było „Trwanie” (Continuance, Ciągłość, Kontynuacja), czyli stałe wsparcie ludzi, którzy postanowili się zmienić. Dodatkowym aspektem stawania się osobą wolną była potrzeba zadośćuczynienia i naprawienia, w miarę możliwości, wszelkich wyrządzonych krzywd. Jeśli grzech jest publiczny, zadośćuczynienie powinno wiązać się z publicznym wyznaniem.

Pastor Frank Buchman zawsze podkreślał, że „zmiana życia” nie jest kwestią techniki, lecz naturalnym rezultatem proszenia Boga o wskazówki i prowadzenie, a także poddanie się w głębokiej ciszy Jego Prowadzeniu. Tylko Bóg może zmienić człowieka, a rolą „tego, kto zmienia życie”, jest wsłuchiwanie się w milczeniu w „cichy, delikatny głos” Boga.

Podstawą duchowości wedle pastora i ewangelisty Franka Buchmana jest praktyka codziennego „czasu ciszy”, podczas którego, jak twierdzi, każdy mógł szukać i otrzymywać „boskie przewodnictwo” w każdym aspekcie swojego życia. Z uwagi na niebezpieczeństwo samooszukiwania się, prowadzące do pomylenia własnej woli, czy też cienia, z wolą Boga, pastor Frank Buchman zaproponował „sześciokrotny test” myśli, które pojawiają się w czasie ciszy:

1. Szukaj gotowości do posłuszeństwa, bez egoistycznego redagowania.

2. Obserwuj i sprawdź, czy okoliczności nie sprawią, że myśl stanie się niepraktyczna.

3. Porównaj myśli z najwyższymi standardami moralnymi: absolutną uczciwością, absolutną czystością, absolutnym bezinteresownością i absolutną miłością.

4. Czy myśl jest zgodna z Pismem Świętym?

5. Zasięgnij rady zaufanych przyjaciół.

6. Skorzystaj z doświadczenia i nauczania Kościoła.

Założyciele Anonimowych Alkoholików, słynnego AA, William „Bill W.” Wilson i Bob Smith to aktywnymi członkowie Grupy Oksfordzkiej którzy wierzyli, że zasady Grupy Oksfordzkiej są kluczem do przezwyciężenia choroby alkoholizmu. Psycholog Howard Clinebell nazwał Franka Buchmana „jednym z czołowych pionierów współczesnej filozofii wzajemnej pomocy”. Szwajcarski psycholog i pisarz Paul Tournier powiedział: „Cały rozwój terapii grupowej w medycynie nie może być w całości przypisany Frankowi [Buchmanowi], ale historycznie uosabiał on ten nowy początek, kończąc rozdział czysto racjonalnego myślenia i otwierając nową erę, w której uwzględniano również emocje i irracjonalność”. Odnosząc się do wpływu Franka Buchmana na Kościół, Tournier zauważył: „Przed Buchmanem Kościół uważał, że jego zadaniem jest nauczanie i głoszenie, a nie badanie, co dzieje się w duszach ludzi. Duchowni nigdy nie słuchali w kościele, zawsze mówili. Nadal jest za dużo gadania, ale cisza powróciła. Frank pomógł ponownie pokazać, że moc milczenia jest mocą Boga”.

Stosunek do innych religii

Gotowość Buchmana do współpracy z ludźmi różnych religii bez wymagania od nich przejścia na chrześcijaństwo często była źródłem nieporozumień i konfliktów z innymi chrześcijanami. W przemówieniu z 1948 roku powiedział: „MRA to dobra droga ideologii natchnionej przez Boga, na której wszyscy mogą się zjednoczyć. Katolicy, judaiści i protestanci, hinduiści, muzułmanie, buddyści i konfucjoniści – wszyscy odkrywają, że mogą się zmienić, gdy jest to potrzebne, i podążać tą dobrą drogą razem”. Przez lata Frank Buchman wielokrotnie spotykał się z Mohandasem Karamchandem Gandhim, którego darzył wielkim szacunkiem, mówiąc: „Sferą jego użyteczności będzie świętość, i to świętość nieodparta”. Wyraził również nadzieję, że kraje muzułmańskie staną się „pasem zdrowego rozsądku, łączącym Wschód i Zachód i przynoszącym moralne odrodzenie”.

Jednak według jego biografa, Gartha Leana, pastor Frank Buchman zawsze przekazywał uczestnikom swoich spotkań, niezależnie od ich wiary lub jej braku, „najgłębsze prawdy chrześcijańskie, jakie znał, często skupiające się wokół historii o tym, jak on sam został oczyszczony z nienawiści dzięki doświadczeniu Krzyża w Keswick i jak Chrystus stał się jego najbliższym przyjacielem. Czynił to z najwyższą pilnością – że każdy musi zmierzyć się z rzeczywistością własnego grzechu i znaleźć przemianę oraz przebaczenie. Nigdy jednak nie dodawał, że słuchacze muszą zerwać ze swoimi tradycjami lub dołączyć do tego czy innego Kościoła”. Zerwać to trzeba z grzechem, także tym za który wyrzucono  go z Chin, i trzeba się przemienić, pozwolić Bogu aby nas osobiście przemienił, oczyścił z grzechów wszelkich i uświęcił!

Frank Buchman i komunizm

Po swoich wczesnych doświadczeniach w Chinach, pastor Frank Buchman uważał, że niepowodzenie ogromnej zachodniej działalności misyjnej w Chinach umożliwiło zakorzenienie się alternatywnego systemu wierzeń – komunizmu. W swojej późniejszej pracy na brytyjskich i amerykańskich uniwersytetach odkrył, że komunizm jest potężną i atrakcyjną siłą. Choć podziwiał odwagę i pasję do zmian komunistów, uważał, że komunizm jest niewystarczający, ponieważ opiera się na relatywizmie moralnym i jest radykalnie antyboski (antyduchowy). Częstym tematem stało się przekonanie, że zaangażowaniu i strategicznej ideologii komunizmu muszą towarzyszyć równie zaangażowane i strategiczne siły działające na rzecz Boga. Po wizycie w Ameryce Południowej na początku lat 30-tych XX wieku powiedział młodym ludziom pracującym w Grupie Oksfordzkiej: „W jednym kraju powiedziano mi, że dwóch młodych komunistów uznało za swój obowiązek przyłączenie się do każdego ministra w rządzie, aby przekonać go do linii partii. Który z was zaplanuje równie gruntownie, aby zaprowadzić chrześcijańską rewolucję wśród swoich przywódców?”

Pastor Frank Buchman uważał, że zarówno hitlerowski faszyzm (nazizm), jak i komunizm mają swoje korzenie w materializmie, który nazywał „matką wszystkich '-izmów'”, i jako taki materializm był największym wrogiem demokracji: „Ludzie mają wątpliwości, czy chodzi o bycie prawicowcem, czy lewicowcem. Ale jedyną rzeczą, której naprawdę potrzebujemy, jest prowadzenie przez Ducha Świętego. To jest Siła, którą powinniśmy studiować. ... Duch Święty nauczy nas, jak myśleć i żyć, i zapewni nam praktyczną podstawę naszej służby narodowej. ... Prawdziwa linia frontu we współczesnym świecie nie przebiega między klasami ani między rasami. Bitwa toczy się między Chrystusem a antychrystem”. Ludzie powinni zacząć uczyć się słuchać głosu Bożego, cichego głosu Ducha Świętego, opierając się na podporze objawionych pism świętych i mistycznych, a Psalmy, Ewangelia i Dzieje Apostolskie są bardzo dobrą podstawą i wsparciem.

Po potępieniu stalinizmu przez Nikitę Chruszczowa w 1956 roku i pozornym ochłodzeniu stosunków z Zachodem, MRA wydała broszurę „Ideologia i współistnienie”, ostrzegając Zachód przed strategiami i taktykami światowego komunizmu. Została przetłumaczona na 24 języki i stała się najszerzej rozpowszechnioną publikacją, jaką kiedykolwiek wydało MRA, co ukształtowało powszechne przekonanie o Franku Buchmanie i MRA jako organizacjach przede wszystkim antykomunistycznych, a zatem prawicowych. W latach 50-tych XX wieku powiedział koledze: „Gdyby Wielka Brytania i Ameryka pokonały dziś komunizm, świat byłby w gorszym stanie niż jest. To, że ktoś inny się myli, nie czyni mnie słusznym”.

Pod koniec lat 40-tych XX wieku kopalnie węgla i fabryki w silnie uprzemysłowionym Zagłębiu Ruhry w Niemczech były polem ideologicznej bitwy. Komuniści spodziewali się przejąć kontrolę nad radami robotniczymi w ramach swojego planu przekształcenia Niemiec w państwo rządzone przez komunistów. Wielu z tych przywódców robotniczych należało do 120 tysięcy  osób z Zagłębia Ruhry, które obejrzały spektakl MRA „The Forgotten Factor”. Pracodawcy również zmienili w tym czasie swoje postawy i metody. Niektórzy komunistyczni biurokraci z tego regionu przyjęli MRA i zostali wezwani do złożenia wyjaśnień w siedzibie Partii Komunistycznej w Nadrenii Północnej-Westfalii. Zalecili tam, aby partia zapoznała się z MRA i „podjęła kolejny krok w rozwoju, stawiając czoła moralnym standardom absolutnej uczciwości, czystości, bezinteresowności i miłości”, popierając swoje stanowisko cytatami z Marksa i Engelsa. Jednak ich propozycja została odrzucona, a mężczyźni zostali wydaleni z komunistycznej partii, która pozbawiona wsparcia duchowego i moralności - osłabła i podupadła.

Pastor Frank Buchman przyjął zaproszenie dr. Heinricha Kosta, szefa Niemieckiego Zarządu Węglowego, do wysłania zespołu do Zagłębia Ruhry. Przez dwa lata Frank Buchman wspierał ponad 100 pracowników MRA w tym regionie. Przed ich przybyciem 72% miejsc w radach robotniczych zajmowali komuniści. Do 1950 roku odsetek ten spadł do 25%. Według Huberta Steina, członka zarządu Niemieckiego Związku Górników, spadek ten był „w dużej mierze spowodowany remilitaryzacją moralną” czyli MRA. W 1950 roku Radio Berlin i inne stacje wyemitowały przemówienie pastora Franka Buchmana: „Marksiści znajdują nowe myślenie w dobie kryzysu. Walka klasowa zostaje zastąpiona. Kierownictwo i pracownicy zaczynają żyć pozytywną alternatywą dla walki klasowej. ... Czy marksiści mogą utorować drogę dla większej ideologii? Dlaczego nie? Zawsze byli otwarci na nowe rzeczy. ... Dlaczego nie mieliby być tymi, którzy będą żyć dla tego wyższego myślenia?”

Od tego czasu radzieckie wówczas Radio Moskwa okresowo atakowało zarówno pastora Franka Buchmana, jak i Moral Re-Armament (MRA). W 1952 roku Gieorgij Arbatow opisał MRA jako „uniwersalną ideologię”, która „zastępuje nieuniknioną walkę klas” „permanentną walką dobra ze złem”.

Życie osobiste pastora Franka Buchmana

Frank Buchman nigdy się nie ożenił, żył jak mnich chrześcijański i pustelnik. Pomimo udaru w 1942 roku i pogarszającego się stanu zdrowia, który ostatecznie doprowadził do ślepoty i unieruchomienia, pozostawał tak aktywny, jak to tylko możliwe, aż do śmierci 6 sierpnia 1961 roku. Został pochowany w Allentown w Pensylwanii, w USA, a jego grób odwiedza tysiące sympatyków rocznie. Pastora Franka Buchmana wspierali tacy bohaterowie jak Cosmo Lang, arcybiskup Canterbury i Gabriel Marcel. Malcolm Muggeridge przyznał, że przez długi czas nie mógł zrozumieć, dlaczego Frank Buchman wzbudzał tak „niezwykłą wrogość” wśród części środowisk kościelnych, a później doszedł do wniosku, że „w społeczeństwie libertyńskim jakikolwiek atak na libertynizm jest anatemą”.

Frank Buchman powiedział: „Mój fryzjer w Londynie powiedział mi, że Hitler uratował Europę przed komunizmem. Tak właśnie się czuł. Oczywiście, nie pochwalam wszystkiego, co robią naziści. Antysemityzm? Oczywiście, że to źle. Przypuszczam, że Hitler dostrzega Karola Marksa w każdym Żydzie”.

Frank Buchman powiedział: „Problemy ludzkie nie są ekonomiczne, są moralne i nie da się ich rozwiązać niemoralnymi środkami. Dotyczy to demokracji, jak i nazizmu czy komunizmu."

Dokumenty Gestapo ujawnione po II wojnie światowej wykazały, że niemieccy naziści uważali Franka Buchmana za pracownika brytyjskiego wywiadu i określali Grupę Oksfordzką jako „nowego i niebezpiecznego przeciwnika narodowego socjalizmu”. „Grupa jako całość”, jak czytamy w 126-stronicowym raporcie „Die Oxfordgruppenbewegung”, „stanowi atak na nacjonalizm państwa i wymaga od niego najwyższej czujności. Głosi rewolucję przeciwko państwu narodowemu i najwyraźniej stała się jego chrześcijańskim przeciwnikiem”.

Pastor Frank Buchman powiedział: „Bez wahania spotykamy się z problemami seksualnymi w takim samym stopniu, w jakim są one spotykane i omawiane w tym autorytatywnym dokumencie, jakim jest Nowy Testament… Nikt nie może czytać Nowego Testamentu bez konfrontacji z nimi (grzechami i problemami), ale nigdy kosztem tego, co uważają za bardziej rażące grzechy, takie jak nieuczciwość i egoizm”. Poparł to J.W.C. Wand, ówczesny dziekan Oriel College, a później biskup Londynu.

Oprócz Brunnera, kilku wybitnych teologów wypowiadało się o Franku Buchmanie z uznaniem. Kanon B.H. Streeter, prorektor Queen’s College w Oksfordzie i szanowany badacz Nowego Testamentu w latach 20-tych i 30-tych XX wieku, publicznie utożsamiał się ze Szkołą Oksfordzką od 1934 roku aż do swojej śmierci w katastrofie lotniczej w 1937 roku. Klaus Bockmuehl, profesor teologii i etyki w Regent College w Vancouver i autor książki „Listening to the God Who Speaks” (Słuchanie Boga, który mówi), napisał: „Geniusz Moral Re-Armament polega na ukazaniu centralnej duchowej istoty chrześcijaństwa (którą często demonstruje w sposób świeższy i potężniejszy niż Kościoły) w świeckiej i przystępnej formie. Stąd nacisk na absolutne standardy moralne, ale równie istotne jest kierownictwo Ducha Świętego. ... Geniusz tkwi w równowadze między nimi”.

Kardynał Franz König powiedział, że Frank Buchman jest „punktem zwrotnym w historii współczesnego świata dzięki swoim ideom”, a patriarcha Konstantynopola Atenagoras nazwał Franka Buchmana „współczesnym św. Pawłem”.

Lista grzechów śmiertelnych wg apostoła Pawła

Apostoł Paweł w 1 liście do Koryntian podaje listę grzechów, które dyskwalifikują osoby je popełniające z Królestwa Bożego.

1 Koryntian 6:(9) Albo czy nie wiecie, że niesprawiedliwi Królestwa Bożego nie odziedziczą? Nie łudźcie się! Ani wszetecznicy, ani bałwochwalcy ani cudzołożnicy, ani rozpustnicy, ani mężołożnicy, (10) ani złodzieje, ani chciwcy, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy Królestwa Bożego nie odziedziczą. (11) A takimi niektórzy z was byli; aleście obmyci, uświęceni, i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego.

W kościele w Koryncie byli ludzie, którzy kiedyś popełniali te grzechy, ale kiedy się nawrócili do Jezusa Chrystusa, zostali obmyci z tych grzechów i ich zaniechali. Jeśli ktoś popełnia któryś z wyżej wymienionych grzechów, to znaczy, że nie narodził się na nowo i nie jest chrześcijaninem, nawet jeśli za takiego się uważa. Dziennikarze oszczercy, ci wszyscy którzy dopuszczają się kłamliwych i zmyślonych pomówień prasowych przeciwko dobrym duchownym i dobrym wspólnotom duchowym oraz religijnym - na pewno nie odziedziczą Królestwa Bożego ani nie osiągną zbawienia - raczej zasłużą na piekło i ogień w jakimś Harmageddonie, trafią do jesiora ognia i siarki dla zwyrodniałych i zepsutych upadłych złych demonów.

Co mają zrobić ci, którzy popełniają typowe grzechy deprawacji i dewiacji? Zrobić to, do czego nawoływał Apostoł Piotr w swoim kazani w dniu zesłania Ducha Świętego:

Dzieje 2:(38) A Piotr do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego.

Jan 8:(34) Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu. (35) A niewolnik nie pozostaje w domu na zawsze, lecz syn pozostaje na zawsze. (36) Jeśli więc Syn was wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie.

Sumując te dwa fragmenty, trzeba się upamiętać, wyznać swoje grzechy Bogu, modlić się do Jezusa Chrystusa o pomoc w wyzwoleniu z tych grzechów, które mają nad władzę nad wolą i życiem człowieka....

Moral Re-Armament (MRA)

Moral Re-Armament (MRA) był międzynarodowym ruchem moralno-duchowym, który w 1938 roku rozwinął się z Oxford Group amerykańskiego pastora Franka Buchmana. Buchman kierował MRA przez 23 lata, aż do swojej śmierci w 1961 roku. W 2001 roku ruch przemianowano na Inicjatywy Zmiany.

Początek historii MRA

W 1922 roku pastor Frank Buchman zrezygnował ze stanowiska nauczyciela w Hartford Seminary Foundation, aby poświęcić się posłudze skoncentrowanej na indywidualnej transformacji duchowej i globalnej ewangelizacji. Jego zasady koncentrowały się na „Czterech Absolutach”, którymi były: absolutna uczciwość, absolutna czystość, absolutna bezinteresowność i absolutna miłość (późniejsze radykalne wybaczanie to już inspiracja absolutną miłością). To podejście kładło nacisk na boskie przewodnictwo, solidne przestrzeganie zasad moralnych i osobiste interakcje jako katalizatory zmian.

Pastor Frank Buchman przeniósł swoją działalność na Uniwersytet Princeton, gdzie organizowane przez niego dyskusje studenckie obejmowały publiczne wyznania dotyczące aktywności seksualnej. Dyskusje wywołały kontrowersje, w wyniku których rektor uniwersytetu John Hibben zakazał Buchmanowi wstępu na kampus. Następnie zyskał on poparcie na Uniwersytecie Oksfordzkim w Anglii, gdzie ruch przyjął nazwę Oxford Group. Oxford Group organizowała coraz popularniejsze konferencje w wielu krajach, przyciągając tysiące uczestników. Spotkania te służyły jako platforma do rozpowszechniania filozofii grupy.

W 1938 roku, kiedy Frank Buchman rozpoczął działania na rzecz Moral Re-Armament, grupa Oxford Groupers, lub Buchmanites, zmieniła nazwę. „Kryzys ma fundamentalne znaczenie moralne” – powiedział. „Narody muszą się moralnie zbroić. Odnowa moralna jest w istocie prekursorem odnowy gospodarczej. Odnowa moralna nie prowadzi do kryzysu, lecz do pewności siebie i jedności w każdej fazie życia”. Można powiedzieć, że od przełomu wieków XX i XXI oraz tysiącleci II i III Tysiąclecia, okresu naznaczonego pojawieniem się pokolenia Z zwanego cyfrowym lub smartfonowym, znaczenie moralnego uzbrojenia człowieka jeszcze bardziej wzrosło. Łykanie wszelkich absurdów i szybkie rozprzestrzenianie szkodliwych trendów przy potwornej cenzurze ideologicznej niszczącej wiedzę o tradycyjnej kulturze i religii, a nawet o tradycyjnej medycynie, moralność i odporność na demagogię, na internetowe bełkoty goga i magoga, satanizmy oraz lucyferyzmy, nabiera szczególnego znaczenia.

Sformułowanie to oddawało nastrój tamtych czasów, a wiele osobistości publicznych w Wielkiej Brytanii i za granicą wypowiadało się i pisało w jego imieniu, w tym były premier Stanley Baldwin, były prezydent USA Herbert Hoover, powieściopisarka Daphne du Maurier, królowa Holandii Wilhelmina i król Belgii Leopold III. Brytyjska gwiazda tenisa H.W. Austin wydała książkę „Moral Rearmament” (Bitwa o pokój), która sprzedała się w półmilionowym nakładzie. W 1940 roku Daphne du Maurier, która pomimo ambiwalencji wobec religii, pod wpływem Austina, została przyciągnięta do ideału „bezinteresowności” ruchu, opublikowała „Come Wind, Come Weather”, jedenaście „inspirujących” opowieści o zwykłych Brytyjczykach, którzy dzięki MRA odnaleźli nadzieję i nowe życie. Broszura sprzedała się w 650 tysiącach egzemplarzy w samej Wielkiej Brytanii (wszystkie 340 tysiecy egzemplarzy pierwszego wydania sprzedało się w ciągu dwóch miesięcy podczas Bitwy o Anglię), a szacuje się, że na całym świecie w obiegu znajduje się około miliona egzemplarzy. Du Maurier zadedykowała ją „Frankowi Buchmanowi, którego pierwotna wizja umożliwiła stworzenie świata żywych bohaterów tych opowieści”. Kontynuowała kampanię na rzecz MRA w audycjach radiowych wysyłanych do Ameryki w 1941 roku.

W czerwcu 1939 roku w Constitution Hall w Waszyngtonie odbyło się ogólnokrajowe spotkanie poświęcone inauguracji MRA w Stanach Zjednoczonych. Wśród jego sponsorów znaleźli się senator (późniejszy prezydent) Harry Truman, Henry Ford, burmistrz Nowego Jorku Fiorello La Guardia, Theodore Roosevelt Jr., Henry Morgenthau Sr., gubernator Nowego Jorku Herbert H. Lehman, były gubernator Nowego Jorku Al Smith, prezydent Uniwersytetu Nowojorskiego Harry Woodburn Chase, przyszły sekretarz wojny Henry L. Stimson oraz pięciu członków gabinetu prezydenta Franklina D. Roosevelta. Na spotkaniu oświadczenia poparcia złożyli były prezydent Herbert Hoover, sekretarz stanu Cordell Hull, generał John J. Pershing, francuski eugenik Alexis Carrel, premier Nowej Południowej Walii Bertram Stevens, przyszły premier Republiki Południowej Afryki D.F. Malan, żona premiera Holandii Hendrikusa Colijna oraz przewodniczący parlamentów Bułgarii (Stoycho Moshanov [ru]), Estonii (Mihkel Pung), Norwegii (C.J. Hambro) i Szwajcarii (Henry Vallotton [fr]). Można zauważyć potężne społeczne i polityczne wsparcie dla ideałów pierwszego chrześcijaństwa z czasów I wieku e.ch.

MRA i II Wojna Światowa

Kiedy w 1938/39 wybuchła II wojna światowa, wielu z osób zaangażowanych w kampanię na rzecz Moral Re-Armament (MRA) dołączyło do sił alianckich. MRA bezskutecznie starała się o zwolnienie swoich członków ze służby wojskowej. Kiedy MRA powstała w Stanach Zjednoczonych w 1941 roku, niektórzy uważali ją za skuteczny sposób walki z komunizmem (chociaż z punktu historii wiemy, że walka z komunizmem nie miała sensu ani znaczenia, gdyż komunizm jako ideologia sam zmarł śmiercią naturalną, a to z powodu niemożności jego urzeczywistnienia w praktyce zwanej utopijnością). Senator Harry Truman, przewodniczący senackiej Komisji Trumana badającej kontrakty wojenne, powiedział na konferencji prasowej w Waszyngtonie w 1943 roku: „Podejrzliwość, rywalizacja, apatia i chciwość leżą u podstaw większości barier. Właśnie tu pojawia się grupa Moral Re-Armament (MRA). Tam, gdzie inni stali z boku i krytykowali, oni zakasali rękawy i wzięli się do pracy”. Truman wspierał działalność MRA przez całą wojnę, wraz ze swoim wieloletnim współpracownikiem, Johnem R. Steelmanem, określając MRA jako „największą siłę pojednania w kraju”. Truman poparł sztukę „The Forgotten Factor” wyprodukowaną przez MRA, nazywając ją „najważniejszą sztuką, jaką stworzyła wojna”.

Frank Buchman i MRA spotkali się z krytyką za niektóre pronazistowskie i antysemickie oświadczenie Buchmana z okresu początków nazizmu w Niemczech (wielu się nabrało na demagogie hitlerowskie): „Dziękuję niebiosom za człowieka takiego jak Adolf Hitler, który zbudował linię frontu obrony przed antychrystem komunizmu. Mój fryzjer w Londynie powiedział mi, że Hitler uratował całą Europę przed komunizmem. Tak właśnie się czuł. Oczywiście nie pochwalam wszystkiego, co robią naziści. Antysemityzm? Oczywiście, że zły. Przypuszczam, że Hitler dostrzega Karola Marksa w każdym Żydzie”. Kontynuował: „Ale pomyślcie, co by to znaczyło dla świata, gdyby Hitler poddał się Bogu. Albo Mussoliniemu. Albo jakiemukolwiek dyktatorowi. Za pośrednictwem takiego człowieka Bóg mógłby kontrolować naród z dnia na dzień i rozwiązać każdy, nawet najdrobniejszy, zagadkowy problem”. Ten cytat spowodował, że MRA miała czasowo problemy z rekrutacją nowych członków.

Frank Buchman poparł również teokratyczne państwo faszystowskie w walce z rzekomym komunizmem: „Hiszpania pokazała nam, co przyniesie bezbożny komunizm. Problemy ludzkie nie mają charakteru ekonomicznego. Są moralne i nie da się ich rozwiązać niemoralnymi środkami. Można je rozwiązać w ramach kontrolowanej przez Boga demokracji, a może raczej teokracji, i można je rozwiązać poprzez kontrolowaną przez Boga faszystowską dyktaturę”. Tak się wydawało kiedy politycy opcji nazi-fasci dochodzili do władzy, ale po pewnym czasie "wyszło szydło z worka" i faszyzm oraz nazizm pokazał swoje prawdziwe oblicze, znacznie gorsze niż dyktatura pseudo komunistyczna w wydaniu leninowsko-stalinowskim.

Po II wojnie i bankructwie faszyzmu

Po zakończeniu wojny MRA kontynuowała swoją misję antykomunizmu i walki z moralnym złem, w powiązaniu ze swoimi przekonaniami teologicznymi. W 1946 roku 50 szwajcarskich rodzin zaangażowanych w działalność MRA kupiło i odrestaurowało duży, zaniedbany hotel w Caux w Szwajcarii. Stał się on centrum europejskiego pojednania, w którym w kolejnych latach uczestniczyły tysiące osób, w tym kanclerz Niemiec Konrad Adenauer i francuski minister spraw zagranicznych Robert Schuman. Frank Buchman został odznaczony przez rząd francuski Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej, a także niemieckim Wielkim Krzyżem Orderu Zasługi. Historycy Douglas Johnston i Cynthia Sampson określili to dzieło jako „ważny wkład w jedno z największych osiągnięć w historii nowoczesnej sztuki rządzenia: zadziwiająco szybkie pojednanie francusko-niemieckie po 1945 roku”. Współcześnie wiemy, że oba narody łączy wspólna antysłowiańska i antyludzka agresywna historia, w tym feudalna.

W Wielkiej Brytanii setki osób przekazały pieniądze na zakup Teatru Westminsterskiego w Londynie, jako żywego pomnika mężczyzn i kobiet z Moral Re-Armament, którzy zginęli na wojnie. Wielu żołnierzy przekazało swoje datki. Przez kolejne 50 lat teatr wystawiał mnóstwo sztuk teatralnych i musicali. Odniósł sukces, ale sztuki były nastawione na społeczne przekonania MRA, które przez dekady z trudem utrzymywały się na fali popularności. We Francji znany filozof katolicki i egzystencjalista Gabriel Marcel wydał książkę „Un Changement d'Espérance à la Rencontre du Réarmament Moral”, która łączy historie francuskiego przywódcy socjalistycznego, brazylijskiego dokera, afrykańskiego wodza, buddyjskiego opata, kanadyjskiego przemysłowca i wielu innych, którzy znaleźli nowe podejście dzięki MRA. Wydanie angielskie, opublikowane przez Longman, nosiło tytuł „Fresh Hope for the World” (Świeża nadzieja dla świata).

MRA rozpoczęło organizowanie konferencji na wyspie Mackinac w stanie Michigan w 1942 roku, najpierw w The Island House, odnawiając go i znaczną część pobliskiego terenu. Następnie zakupiono opuszczony hotel Mission House i przyległą nieruchomość na wschodnim krańcu wyspy. Umowa dzierżawy została tymczasowo zablokowana przez biuro prokuratora generalnego stanu Michigan, co spowodowało wzmożoną kontrolę organizacji, zanim ostatecznie została zawarta. W latach 1954–1960 zbudowano tam rozległe centrum szkoleniowe, w tym teatr i halę zdjęciową. Hala zdjęciowa była wykorzystywana do produkcji filmów, takich jak „The Crowning Experience”, „Głos huraganu” i „Decision at Midnight”. W 1966 roku MRA przekazało znaczną część nieruchomości na wyspie Mackinac College. Nieruchomość później stała się Mission Point Resort, letnim hotelem.

Globalne rozprzestrzenianie się MRA

W latach 50-tych i 60-tych XX wieku działalność MRA rozszerzyła się na cały świat. Frank Buchman był pionierem inicjatyw wielowyznaniowych, pojednań interreligijnych. Jak powiedział: „MRA to dobra droga ideologii inspirowanej przez Boga, na której wszyscy mogą się zjednoczyć. Katolicy, żydzi (judaiści) i protestanci, hinduiści, muzułmanie, buddyści i konfucjaniści – wszyscy odkrywają, że mogą się zmienić, gdy jest to potrzebne, i mogą podążać tą dobrą drogą razem”.

Polityk Australijskiej Partii Pracy, Kim Beazley Sr., członek parlamentu australijskiego w latach 1945–1975, został zagorzałym członkiem Moral Re-Armament, deklarując swój zamiar „skierowania światła absolutnej uczciwości na moje motywy”. W 1971 roku zabrał dwóch mężczyzn z plemienia Yolngu (rdzennych mieszkańców Australii), Galarrwuya Yunupingu i Wulanybumę Wununggumurrę (ten ostatni był sygnatariuszem petycji Yirrkala Bark), na konferencję MRA w Caux. Nadal wspierał MRA aż do swojej śmierci w 2007 roku.

Idee te przemawiały do ​​wielu osób w krajach afrykańskich i azjatyckich, które wówczas dążyły do ​​niepodległości od rządów kolonialnych czyli okupacyjnych. Przywódcy tych walk o wyzwolenie i niepodległość oddali hołd MRA za pomoc w jedności między skonfliktowanymi grupami i ułatwieniu procesu uzyskiwania niepodległości. W 1956 roku król Maroka Mohammed V wysłał do Franka Buchmana wiadomość: „Dziękuję ci za wszystko, co zrobiłeś dla Maroka w ciągu tych ostatnich, trudnych lat. Moralne Zbrojenie musi stać się dla nas, muzułmanów, takim samym bodźcem, jak dla was, chrześcijan, i dla wszystkich narodów”. W 1960 roku arcybiskup Makarios i Fazıl Küçük, prezydent i wiceprezydent Cypru, wysłali pierwszą flagę Cypru do Franka Buchmana w Caux, w uznaniu pomocy MRA w uzyskaniu niepodległości kraju.

Inicjatywy Zmian i krytyka MRA

W 2001 roku ruch MRA zmienił nazwę na Inicjatywy Zmian (IofC). Pastor Frank Buchman i MRA spotkali się z krytyką za swoje wczesne poglądy na temat Hitlera, nazizmu i faszyzmu, z okresu 1933-1938, kiedy to ruch prowadził działalnośc w Austrii i Niemczech. W 1951 roku Kościół katolicki nakazał swoim członkom, aby nie wstępowali do MRA, ponieważ organizacja ta popierała herezję iluminizmu. Organizacja została skrytykowana przez Radio Moscow Overseas Service za swoje antykomunistyczne ideały w listopadzie 1952 roku, stwierdzając, że „moralne zbrojenia zastępują nieuniknioną walkę klas «permanentną walką dobra ze złem»” i „mają moc przyciągania radykalnych, rewolucyjnych umysłów”. MRA została opisana jako „nieskuteczny kult” z absolutami, które są naiwne, niemożliwe do spełnienia i nadmiernie uzależnione od osobistych objawień czy przeżyć mistycznych członków ruchu. Aktorka Glenn Close, której rodzice byli częścią ruchu, publicznie nazwała organizację sektą (chociaż nie jest to prawdą), ale to już z powodu własnych skłonności do niemoralnego życia seksualnego czyli z powodu rozwiązłości, która w swej istocie jest grzechem (to częsty atak na wspólnoty duchowe i religijne ze strony osób prowadzących niemoralny styl życia, grzesznych z powodu uwikłania się w jakieś patologie). Do tego dochodzi jej amoralny ekshibicjonizm, a to taka dewiacja u osób czerpiących satysfakcję i podniecenie z tego, że się obnażają przypadkowym osobom.

Inicjatywy Zmiany (IofC)

Inicjatywy Zmiany (IofC) to globalna organizacja, której celem jest „budowanie zaufania ponad podziałami kulturowymi, narodowościowymi, wyznaniowymi i kulturowymi”. Inicjatywy Zmiany znane były jako Moral Re-Armament (MRA) w latach 1938–2001, a od 1929 roku jako Oxford Group. Zasady Inicjatywy Zmian zaczerpnięto z zasad poprzedniczki organizacji, Moral Re-Armament (MRA), założonej w 1938 roku przez pastora Franka Buchmana. Inicjatywy Zmiany mają korzenie duchowe, ale nie są powiązane z żadną religią i zachęcają „osoby wierzące… zarówno do zgłębiania korzeni własnej tradycji, jak i do odkrywania i szanowania przekonań innych”. Nazwa „Inicjatywy Zmiany” została przyjęta w 2001 roku, wyrażając nacisk organizacji na wprowadzanie zmian społecznych, począwszy od zmian osobistych.

Programy IofC

Inicjatywy Zmiany prowadzą programy w ponad 60 krajach. W Stanach Zjednoczonych Hope in the Cities promuje „szczere rozmowy” na temat rasy, pojednania i odpowiedzialności. Ich podejście zostało uwzględnione w przewodniku One America Dialogue Guide, opublikowanym przez Biały Dom z inicjatywy prezydenta USA Billa Clintona w 1998 roku. Program Trust and Integrity in the Global Economy organizuje wydarzenia w wielu krajach zachodnich, koncentrując się na zwalczaniu korupcji i budowaniu współpracy. W Szwajcarii, Caux Forum for Human Security gromadzi osoby działające na rzecz pokoju i bezpieczeństwa ludzkiego. W Indiach, IC Centre for Governance współpracuje z ekspertami ds. rozwoju, decydentami, aktywistami społecznymi i innymi podmiotami, aby wzmocnić rolę obywateli w rządzeniu. Foundations for Freedom ma na celu wspieranie rozwoju społeczeństw demokratycznych w Europie Środkowej i Wschodniej. W Sierra Leone Hope Sierra Leone aktywnie działa na rzecz pojednania i odbudowy kraju spustoszonego wojną domową. We Francji Education à la paix (Edukacja dla Pokoju) uczy uczniów odpowiedzialności obywatelskiej, w tym umiejętności rozwiązywania konfliktów. Od 1991 roku, kiedy to zainaugurowano działalność globalnej sieci pacyfistów Creators of Peace (CoP) w centrum konferencyjnym Initiatives of Change w Caux w Szwajcarii, działa ona aktywnie w wielu krajach, szczególnie w Afryce.

Inicjatywy Zmiany Międzynarodowe IofCI

Inicjatywy Zmiany Międzynarodowe, organizacja pozarządowa z siedzibą w Caux w Szwajcarii, jest podmiotem prawnym i administracyjnym koordynującym krajowe organy Inicjatyw Zmiany. Posiada Specjalny Status Konsultacyjny przy Radzie Gospodarczej i Społecznej ONZ oraz Status Uczestnika przy Radzie Europy. Jej pierwszym prezesem był Cornelio Sommaruga, były prezes Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża. Jego następcą został Mohamed Sahnoun, były starszy doradca Sekretarza Generalnego ONZ Kofi Annana. W 2009 roku prezesem został prof. Rajmohan Gandhi, historyk i biograf swojego dziadka Mahatmy Gandhiego. W 2012 roku prezesem została dr Omnia Marzouk, pediatra pochodząca z Egiptu, a obecnie mieszkająca w Wielkiej Brytanii. W 2014 roku Inicjatywy Zmiany otrzymały Nagrodę Ousseimi za Tolerancję. W 2019 roku Suresh Vazirani, założyciel jednej z największych indyjskich firm zajmujących się diagnostyką medyczną, został wybrany na prezesa. Gerald Pillay, wicekanclerz i rektor Liverpool Hope University w Anglii, przejął obowiązki Suresha Vaziraniego w styczniu 2022 roku.

Centra konferencyjne

Inicjatywy Zmiany posiadają centra w wielu krajach. Największe centra konferencyjne to Mountain House, dawniej Caux Palace Hotel w Caux, niedaleko Montreux, oraz Asia Plateau w Panchgani w Indiach. Mountain House był opuszczonym hotelem w 1946 roku, kiedy to został zakupiony przez 100 szwajcarskich rodzin i odrestaurowany jako miejsce spotkań walczących narodów Europy. W kolejnych latach przybywały tam tysiące osób, w tym kanclerz Niemiec Adenauer i francuski minister spraw zagranicznych Robert Schuman. W Caux wielu pojednało się z dawnymi wrogami, zwłaszcza z francuską przywódczynią socjalistyczną Irène Laure, która działała we francuskim ruchu oporu, a następnie poświęciła się budowaniu porozumienia francusko-niemieckiego. Edward Luttwak opisał pracę Caux jako „ważny wkład w jedno z największych osiągnięć w historii nowoczesnej sztuki rządzenia: zadziwiająco szybkie pojednanie francusko-niemieckie po 1945 roku”.

W kolejnych dekadach Caux gościło ludzi z krajów afrykańskich i azjatyckich dążących do niepodległości od rządów kolonialnych. W 1956 roku, wkrótce po uzyskaniu przez Maroko niepodległości, król Maroka Mohammed V wysłał wiadomość do Franka Buchmana: „Dziękuję ci za wszystko, co zrobiłeś dla Maroka w ciągu tych ostatnich, trudnych lat”. W 1960 roku arcybiskup Makarios i dr Kucuk, prezydent i wiceprezydent Cypru, wspólnie wysłali do Caux pierwszą flagę niepodległego Cypru w uznaniu za pomoc udzieloną przez centrum. Niedawno spotykały się tam grupy przeciwstawnych frakcji w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich, Sierra Leone i innych obszarach objętych konfliktami. Ważnym elementem programów centrum były również spotkania kierownictwa ze związkami zawodowymi. Okrągły Stół w Caux powstał tam w 1986 roku i nadal się tam spotyka. Opracował program Zasad Biznesu, które są obecnie szeroko stosowane w biznesie i przemyśle.

Każdego lata centrum organizuje serię konferencji poświęconych konkretnym tematom, w których uczestniczą zarówno młodzież, jak i dorośli. W 2008 roku pierwsze Forum Bezpieczeństwa Człowieka w Caux, zainicjowane przez Mohameda Sahnouna, zgromadziło 300 osób działających na rzecz pokoju i bezpieczeństwa człowieka. Z czasem przekształciło się ono w coroczną konferencję pt. „Sprawiedliwe zarządzanie dla bezpieczeństwa człowieka”. Konferencja „Ziemia, życie, pokój” gromadzi ludzi z wielu krajów, którzy działają na rzecz przywrócenia zdegradowanych terenów do produktywnego użytkowania. Konferencja „Dzieci jako aktorzy transformacji społeczeństwa” zajmuje się prawami dziecka i jego udziałem we współpracy z koalicją organizacji społeczeństwa obywatelskiego, takich jak Child-to-Child Trust i Learning for Well-being czy Międzynarodowe Stowarzyszenie Janusza Korczaka.

Asia Plateau w Indiach organizuje konferencje przez większą część roku, poświęcone etycznemu zarządzaniu, współpracy na rzecz rozwoju i rozwiązywania konfliktów. Spotkania te gromadzą pracowników i menedżerów z wielu branż, liderów organizacji pozarządowych, urzędników państwowych i innych. Organizuje również międzynarodowe konferencje, takie jak „Making democracy real” i „Dialogue on Just Governance”, w których uczestniczą uczestnicy z ponad 40 krajów.

Foto: Mountain House, centrum konferencyjne Inicjatyw Zmiany