BHADRAKALI - Magiczna Bogini Dobrobytu

Mistyczna i magiczna Bogini Bhadrakali - Indyjska Hekate 

Bhadrakālī, Bhadrakali (sanskryt: भद्रकाली , trl. Bhadrakālī , j.tamilski பத்ரகாளி, telugu: భద్రకాళి, malajalam: ഭദ്രകാളി, kannada: ಭದ್ರಕಾಳಿ, kodawa: ಭದ್ರಕಾಳಿ) – hinduistyczna bogini, forma Bogini Kali, najczęściej uważana za żonę Wirabhadra Dewa. Bhadrakali dosłownie oznacza "Pomyślny Czas", a także dobrobyt, prosperity, powodzenie, szczęście, błogosławieństwo, pomyślność. Bhadrakali jest boginią współcześnie najbardziej popularną w południowych stanach Indii. Święte miejsce związane z Boginią Bhadrakali nazywane jest Kalighata. Bhadrakali wedle wschodniej legendy zrodziła się jako córka Śiwa Boga dla pokonania mrocznego demona Daruka, który przynosił zły los całemu światu ludzi i popełniał wiele kryminalnych zbrodni. Bhadrakali dziedziczy mądrość i magiczno-duchową Moc po swojej matce Parwati Kali i ojcu Śiwa Hara oraz po swojej babci, którą jest Bogini Mena. 

Bhadrakali Devi - Córka Śiwa Rudra, pogromczyni demonów

Bhadrakali Devi jest tradycyjnie opiekunką indyjskich sztuk walki Kalaripayat, a wszystkie Kalari - świątynie sztuk walki są jej poświęcone. Bhadrakali ochrania honor kobiet, udziela prawidłowej wiedzy duchowej, oczyszcza wielbicieli oraz prowadzi do pełnego wyzwolenia z cyklu narodzin i śmierci. Bhadrakālī podobnie jak chociażby grecka Bogini Hekate ochrania swoich wielbicieli przed czarną magią i czarnoksięstwem, ochrania przed złoczynnymi wpływami demonów (asurów, rakszasów) oraz złych duchów (piśaców, bhutów), ochrania przed zbłądzeniem na ścieżki chaosu, ciemności i mroku. 

Kālī, Kali - w dewanagari काली, trl. Kālī, dosłownie rodzaj żeński pojęcia "czas", trl. kālā – to hinduska bogini czasu i śmierci, pogromczyni demonów i sił zła. Jedna z głównych postaci Śakti Devi, żony oraz córki Śiwa Boga. Bywa też rozumiana jako "Pani Kosmosu", Królowa Kosmosu lub Bogini Absolut, źródło zasad kosmicznych i wszelkich archetypów. Występują nurty duchowości, mistyki i magii indyjskiej, wprost utożsamiające formy Bogini Kali ze stanami świadomości człowieka oraz z magią. Kali w jednej z kilku głównych form ikonograficznych jest ciemnoskóra i wychudzona, z długimi zębami. Odziana w tygrysią skórę i naszyjnik z czaszek; pojawia się najczęściej na polach bitewnych lub na miejscach kremacji zwłok. Czasami przedstawiana z wężami wplecionymi we włosy. Często pojawia się z wystającym (najczęściej nieprzeciętnie długim) językiem, głową demona w ręce oraz pasem z uciętych rąk złoczyńców. Kali bywa przedstawiana z kilkoma parami rąk własnych w których trzyma rozmaite bronie służące do pokonania złych demonów. Ich liczba zdaniem Mahabhagawatapurany może wynosić: dwa, cztery, osiemnaście, jak również sto a nawet tysiąc. 

Mistrz Jogi Mahawatar Babadżi

Życie i nauki mistrza jogi Mahavatar Babaji czyli Nagaraja Kriya Yogi

Śri Mahavatar Babaji to manifestacja 28 Awatara Boga Śiwa znanego jako Śri Lakuliśa (Lakulisha), który pojawił się w II wieku e.ch. w Medhavati w Indii. Lakuliśa umocnił i rozwinął śiwaicką tradycję Paśupata (Sanskrit: पशुपति Paśupati). W Indii i Himalajach Paśupata-Marga to system filozoficzno-religijny i ruch religijny w hinduizmie. Powstał wśród dawnych wyznawców śiwaizmu, wśród osób praktykujących z mocą Kundalini, ćakramami oraz kanałami energii (nadi). 

Mahawatar Krija Babadżi z siostrą

Podstawą doktryny paśupata-margah jest Paśupatasutra. Dzieło to nawiązuje do Mahabharaty, wzmiankującej o paśupatach, czcicielach Śiwa Boga o imieniu Paśupati (Pana Zwierząt. Paśu - "zwierzę"). Paśupati to dosłownie "Władca Zwierząt, Bydła lub Dusz". W wedyjskiej Rygwedzie imię to odnosi się do bóstwa o imieniu Puszan (Pushan) czyli jednego z imion Słońca. W śiwaizmie jest to imię przymiot Śiwa Boga jako opiekuna i właściciela wszystkich Dusz, indywidualnych atmanów, jaźni wędrujących przez ziemskie wcielenia. 

Zgodnie z poglądami zwolenników paśupata-marga, Śiwa Bóg jest bytem absolutnie niezależnym od materii (prakryti). Jaźnie (atman) są od niego zależne jako skutki, nie zaś jako przyczyny i w stanie wyzwolenia ulegają wiecznemu złączeniu z Śiwą. Na swej drodze do jedności z Śiwą adept paśupaty musi przejść przez pięć wielkich stadiów rozwoju duchowego, co wymaga dyscypliny, posłuszeństwa, ascezy, medytacji i także głębokiej, żarliwej praktyki mistyczno-religijnej. Najwybitniejszymi przedstawicielami ruchu paśupata byli: Kaudinja, twórca zasad postępowania wyznawców i komentarzy do Paśupatasutry o charakterze etyczno-religijnym, oraz Uddjotakar, który uważał siebie za nauczyciela wiary paśupata.