Omeśwaram - Władający Boskim OM

Omeśvaram – Władający Boskim Om 

(1) W tradycjach dharmicznych Indii i Tybetu, w himalajskiej Jodze, jest taki zwyczaj, że ktoś kto dostaje jako duchowe Imię Omeśwar/ah, musi być już dobrze ugruntowany w praktyce Om czyli solidnie w owych trzech rodzajach Pranavah (długiej, średniej i krótkiej). Jeśli jakiś bardzo mało doświadczony Nauczyciel Jogi nadał osobie takie Imię, powinien zalecić intensywną pracę z sylabą Om, praktykę Om-Karah oraz pozostałymi formami Pranavah. Jakieś 1008 razy dziennie powtarzana oraz przez drugie tyle czasu kontemplowana Pranavah z pomocą bhavanam jako techniki skutecznej kontemplacji czy dhjany, to całkiem dobre minimum, aby skierować ucznia ku świadomości Brahmana, ku świadomości Najwyższego Boga, Wszechducha. Pamiętajmy, że dla Guruh, tak samo jak i dla Aćarja, nowicjusz podejmujący praktykę, Sadhanę, jest tym samym, co pacjent dla lekarza medycyny, tyle, że do Guruh przychodzi się bardziej po receptę dla swej Duszy czy Jaźni, a mniej dla ciała, chociaż bardzo często leczyć trzeba także umysł i ciało uczniów, szczególnie tych z obszarów USA i Kanady oraz Zachodniej Europy. Uczeń jest w dużej mierze pacjentem, i to lekarz podejmuje decyzję o tym jak leczyć pacjenta, w zależności od tego, jakie objawy zdradza uczeń-pacjent. Jak przekonuje nas jako Nauczycieli Jogi i wiedzy wedyjskiej nasze doświadczenie, najgorszymi uczniami czy pacjentami u Guruh są ci, którzy przynależą do rozmaitych sekt chrześcijańskich, takich jak sekta dominikanów, katolicka odnowa rzekomym duchem świętym, sekta opusdeistów oraz pewne klony protestanckie jak sekta zielonoświątkowców. Z ruchów i organizacji typowo wschodnich, najgorszym rodzajem pacjenta, najbardziej pomieszanym i zagubionym jest zwykle aktualny lub były wyznawca lub wyznawczyni ruchu krysznaizmu w jakiejś zwesternizowanej wersji czy odnogi krysznaizmu bengalskiego, od tegoż  Kryszny z około XV/XVI wieku, a nie tego prawdziwego Gopalah Krysznah, co żył ponad 5 tysięcy lat temu i dał ludzkości Świętą Księgę znaną nam jako Bhagawad Gitah, w której każdy rozdział jest wprowadzeniem do jednej specyficznej praktyki jogicznej, jest lekcją Królewskiej Jogi. Wspólne ze sobą wszyscy ci trudni pacjenci mają dość ciemne, brudne i brudno-szare aury, a także ściemnione umysły i wielki problem z przyjmowaniem dobrych nauk duchowych tradycji wedyjskiej mistyki dharmicznej do skażonych głów. Jako że prawdziwi Guruh i Aćarjowie nie muszą przyjmować wszystkich chętnych jako swoich uczniów, mogą takim osobom zadawać korektę błędnych myśli, korektę ich bardzo fałszywych i pomieszanych poglądów jako wstęp i wymagać najpierw oczyszczenia się ze złej i fałszywej myśli, a dopiero potem mogą ich przyjąć jako uczniów na praktyki duchowe tradycji wedyjskiej. Jeśli Guruh stwierdzą, że chociażby na podstawie jakości umysłu oraz horoskopu taka osoba nie kwalifikuje się do grupy duchowej, mogą odmówić jej przyjęcia. 

Omeśvaram - Władanie Boskim Om

(2) Niektórzy pytają, czy wedyjski Guru (Mistrz, Przewodnik Duchowy) lub Aćarya (Nauczyciel) może osądzać i oceniać uczniów, którzy przecież są boskimi duszami/jaźniami (dźiwami). Viveka to jedna z kluczowych praktyk wedyjskiej i puranicznej Jogi, a także Jogi tantrycznej. Viveka to wielki temat przewodni drugiego rozdziału Jogasutr Ryszi Patańdźali. Viveka to zdolność rozróżniania, odróżniania, oceny i osądu, a rozwinięta jogiczna Viveka Saptada to Siedmioraka Viveka czyli siedem stopni oceny, osądu, rozsądzania, rozróżnienia i odróżnienia. Jest to cała gama odcieni pomiędzy ciemnym a jasnym, złym a dobrym, śmiertelnym i wieczystym. Od ciemności prowadź nas ku Światłości nauczają wedyjscy Ryszi i zgodnie z Jogą odróżniają, oceniają, co jest ciemniejsze, a co jaśniejsze, co jest gorsze, a co lepsze, co jest bardzo złe, a co bardzo dobre. Pracuje się w Jodze wedyjskiej (vaidika yogah) nad tym, aby zdolność oceniania i osądzania była precyzyjna, skrupulatna, dokładna, wszechstronna, jak u dewów, które sądzą ludzi na sądzie pośmiertnym w Krainie YamaDewa, Władcy Śmierci. Przy okazji, kultywując nauki wedyjskie, zupełnie nie interesuje nas co na temat oceny i osądzania mówił Jezus w naukach chrześcijańskich ani czy to, co zapisano w Ewangelii Jezusa jest wypaczone złym tłumaczeniem i przekrętami kleru, gdyż jako niezgodne z naukami wedyjskiej filozofii Jogi (vaidika yoga darśanam) na pewno jest błędne, i nie godzi się takimi błędnymi naukami zajmować w praktykowaniu Jogi ani Tantry. Oświecony stan Viveka Dźñānam, Mądrości Rozróżniającej i Osądzającej, Mądrej Oceny to jest jeden z filarów i także siddhi w Jodze.  Nie ma praktyki Jogi bez kultywowania Vivekam, osądzania, oceniania, odróżniania jako że szczególnie Guruh muszą oceniać odległość i subtelne stany wzniosłe oraz upadkowe u swoich uczniów, bardzo dokładnie odróżniać i oceniać stan uczniów, tak samo jak mechanik ocenia czy samochód jest dobry czy zepsuty. Adwaita nie oznacza zatracenia zdolności odróżniania lekarstwa od trucizny ani demonów (asurów) od anielskich Dewów Światłości z Krain Niebiańskich. Ocena czy osąd wobec małych dzieci wygląda inaczej niż wobec dorosłych, a tym bardziej zajmujących poważne stanowiska w danej działalności. Dusze czy Jaźnie, Dźiwas, dzielimy generalnie na pięć grup w zależności do dojrzałości, i mamy tutaj dusze niemowlęce, które muszą jeszcze spać, których nie przyjmie się na warsztaty jogiczne ani naukę wedyjską, gdyż są zbyt młode i słabe, tak jak niemowląt nie przyjmiemy nawet do przedszkola, a co dopiero do szkoły. Joga to szkoła duchowo-mistyczna, szkoła ezoteryczna i potrzeba jest pewnej dojrzałości, zatem młode dusze i dojrzałe dusze prędzej trafia na Jogę i Wedę, chociaż młode dusze muszą być wybitnie zainteresowane, gdyż duchowość i mistyka, ezoteryzm czy hermetyzm, to takie dziedziny z najwyższej półki i dla dzieci bywają po prostu za trudne. Dojrzałej Duszy/jaźni będzie łatwiej, ale musi się sporo wysilić aby opanować materiał jaki jest wymagany. Generalnie, to Dusze/Jaźnie starsze, niejako starszyzna duchowa ludzkości szuka Jogi. 

Kundalini - Laja Joga i Jogini

Joga i Jogini - Kundalini - Relaksacja - Mantra - Laja Joga 

Joga oznacza jednocześnie metodę jak również stan, do którego metoda prowadzi. Jako metoda joga należy do skarbca ludzkości. Joga jest częścią perenialnej - trwałej, istniejącej w sposób ciągły filozofii ludzkości, która rozpoznaje jedność życia na poziomie ducha, jako podstawową prawdę, a zatem również duchowe pochodzenie istoty ludzkiej. Joga nie jest religią rozumianą jako zewnętrzny, społeczny aspekt ograniczający się do praw, dogmatu, przestrzegania rytuałów, zewnętrznych form i zwyczajów, najczęściej związanych z uwarunkowaniem geograficznym, historycznym, klimatycznym danej społeczności czy społeczeństwa. 

Joga nie jest religią lecz sednem i celem wszystkich religii. Jest sztuką i praktyczną nauką zajmującą się zdrowiem i szczęściem człowieka jako całości, w tym jego ciałem, psychiką i duchem. Joga opiera się na mistycznym doświadczeniu, a nie na samej wierze lub dogmatach. Stosuje empirycznie sprawdzalne metody i techniki. Dla jogina liczy się wiedza, którą sam sprawdził, doświadczenie, które osiągnął. Joga jest częścią kultury indyjskiej, ale nie jest lokalna jak religie będące produktami lokalnych subkultur. Joga ma uniwersalne, ogólnoludzkie zastosowanie. Jest jak komputer wyprodukowany w odległej Japonii, przeznaczony do użytku przez wszystkich, niezależnie od miejsca zamieszkania.

Joga jest subiektywnym aspektem duchowości niezależnym od społecznych i powierzchownych religii. Joga jest ponad religią i w głębi religii gdyż jest subiektywnym aspektem wszystkich religii, a więc jest uniwersalnym doświadczeniem duchowym, które udowadnia prawdy uczone przez różnorodne ścieżki duchowe i zewnętrzne religie. Joga opiera się na wewnętrznym duchowym rozwoju, zamiast uzależnienia umysłu od zewnętrznych sposobów i czynników. Joga jest mistycznym doświadczeniem duchowym, które zewnętrzne religie zwykle wskazują jako cel, chociaż zwykle utrudniają lub wręcz nie pozwalają wiernym na jego realizację. 

Świat ludzi poszukuje prawdziwego szczęścia zwanego w jodze anandą. Powszechnym jest zjawisko zatracania się w tym, na co kierujemy naszą uwagę. Kierowani na zewnątrz swoimi zmysłami ludzie, przez całe życie poszukują przyjemności w świecie zewnętrznym, zatracając się w nim całkowicie. Zewnętrzne rzeczy nie mogą ludziom dać szczęścia, same w sobie nie zawierają bowiem przyjemności, to nasza uwaga skierowana na zewnętrzne rzeczy daje nam chwilowe przyjemne odczucie. Tylko wtedy kiedy zmienimy kierunek z zewnątrz do wewnątrz i ku górze, poznamy tego, który szuka, duszę, jaźń, atmana. Znajdziemy rzeczywiste i stałe szczęście w głębi naszej istoty, w głębi duszy. Szczęście bowiem jest nieodłącznym aspektem nas samych jako ludzkich istot.  

Om Healing - Uzdrawianie OM

OM Healing - Bhaishajya OM 

OM Healing, a poprawniej Bhaishajya OM (Bhaiszadźja Om) jest starożytną grupową techniką uzdrawiania, która została wprowadzona przez Shiva Yogeshvara (Śiwa Jogeśwara), a nauczana także przez Mahavatara Nagaraja Babaji, aby pomóc przywrócić równowagę i harmonię ludzkości i światu. Ponad 5 tysięcy grup OM Healing zreszonych w Himavanti Sampradaya na całym świecie spotyka się regularnie, żeby wspólnie śpiewać kosmiczny dźwięk OM i w ten sposób przekazywać uzdrawiające wsparcie dla Matki Ziemi i dla całej ludzkości, a przy okazji wspomagać swój indywidualny rozwój duchowy i wzrost świadomości. 

Na poziomie indywidualnym OM Healing czyli Bhaishajya OM może harmonizować na poziomie fizycznym, psychicznym, emocjonalnym i duchowym. Emocje zostają uwolnione, a pojawiają się wewnętrzny spokój, szczęście i miłość. Prowadzi to do bardziej radosnego życia i wspomaga nasze zdrowie i praktykę medytacyjną. OM jest wibracją dźwiękową przywołującą Brahmana, Absolut, Boga Najwyższego. Dźwięk i wibracja są esencją stworzenia. OM jest pierwotnym dźwiękiem stwarzającym i przenikającym wewnętrznie cały wszechświat. Dźwięk OM należy do całej ludzkości, do wszystkich narodów i do wszystkich prawdziwych religii. 

Poprzez intonowanie dźwięku OM w określonym układzie osób, procesy uzdrawiania mogą być wzmacniane poprzez zestrajanie wibracji z Duchem Wszechrzeczy. Jak fale wzbudzane przez kamień wrzucony do wody, wibracje dźwięku OM rozchodzą się w otoczeniu. Ta pradawna wibracja kultywowana przez anioły i bóstwa (dewy) jest korzystna nie tylko dla uczestników, ale może docierać również do innych ludzi, miejsc czy sytuacji życiowych. OM Healing, Bhaishajya OM, może pomóc poprawić stan środowiska, stworzyć harmonię i jedność w człowieku i naturze. Świat potrzebuje ludzi którzy są gotowi przyczynić się do zmian na lepsze. Teraz jest czas, aby zrealizować potencjał w sobie i dzielić się nim z całym światem. 

Pochodzenie OM Healing, pochodzenie Bhaishajya Om, sięga tysiące lat wstecz, do Złotej Ery znanej jako Satya Yuga. Pochodzi on ze starożytnych czasów, kiedy to ludzie mieli lepszy kontakt z wyższą świadomością i żyli w większej harmonii ze wszechświatem. Starożytni ryszi, mędrcy będący autorami pism wedyjskich, stosowali wówczas pierwotną wibrację OM, aby nieść innym uzdrowienie oraz przywrócić harmonię wśród ludzi i w świecie przyrody. Mahawatar Babadżi, ponadczasowy Jogin  i twórca Kriya Jogi znany na Zachodzie głównie ze znanej na całym świecie książki „Autobiografia Jogina”, przywrócił ludziom technikę OM Healing, która za pośrednictwem swoich uczniów bardzo rozpowszechnił, a która jest praktykowana przez poważnych adeptów Krija Jogi.